Op weg
De eerste stappen voelen altijd te klein voor iets van deze omvang. We pakten licht in, namen afscheid en draaiden ons naar het water. Reva vanaf hier rechts van ons.
Narmada Parikrama · te voet
Reva aanmijn rechterhand
De Narmada Parikrama is een tocht die mensen maken op een kantelpunt in hun leven. Voor ons is dat nu.
Wil je meebetalen aan schoenen, een slaapplek of een maaltijd onderweg
De tocht
Ruim 3.000 kilometer, met de rivier altijd rechts van ons.
3.000 km in totaal · de eerste stappen zijn dichtbij.
De rivier rechts
Lopen verandert hoe de dagen voelen. Minder keuzes, meer aandacht. We worden wakker, we eten wat ons wordt aangeboden, we lopen.
De goedheid van vreemden
We horen steeds dat de rivier zorgt voor wie haar loopt. Tot nu toe klopt het: een vloer om op te slapen, dal en rijst, een kop chai die je in de handen wordt gedrukt.
✷ Meer verhalen volgen snel
Wie we zijn
Twee mensen, lopend langs dezelfde rivier.
Yasha
Indiaas, opgegroeid binnen bereik van de Narmada. Voor haar is de tocht een terugkeer, naar iets dat altijd als thuis heeft gevoeld.
Diederik
Nederlands, opgegroeid tussen vlakke velden en grijze luchten. Voor hem is de tocht een aankomst, naar alles wat nieuw is.
Waarom nu
We zijn bijna op de helft van ons leven, en het voelt gewoon goed. We stonden bijna op het punt een huis te kopen, en ergens tussen de papieren merkten we dat we geen mensen met een hypotheek, een groot huis en een chique baan wilden zijn. We zijn klaar met klagen over een leven dat ons druk houdt maar niet meer van ons voelt. De tocht is een manier om iets simpels te testen: kunnen we elke dag opnieuw verschijnen, reageren op wat voor ons ligt en het pad vertrouwen?
Waar het begon · een zomer in Portugal
Wat de parikrama is
Waarom deze tocht, en geen andere
Hij is rond: er is geen finish, niets om af te maken. Hij is devotioneel, deel van een levende traditie die nog steeds toebehoort aan de mensen die hem lopen. En hij is Indiaas. Een terugkeer voor de een, een aankomst voor de ander, en een vraag die we allebei dragen: is dit thuis? Was het dat ooit?
Mensen lopen hem om er te zijn, niet om iets te leren of te bewijzen. Sommigen laten verdriet los, of een baan die niet meer past, of een zelf dat niet meer past. Anderen lopen omdat hun toewijding erom vraagt.
Je bent de hele weg afhankelijk van mensen: voor eten, voor een slaapplek, voor hulp. Je loopt om een rivier heen in ruil voor bijna niets.
In die zin zit het hele idee.
Reva is de oudere naam van de rivier. De traditie vraagt je haar de hele ronde rechts van je te houden.
Onze droom
Een boerderij die groeit als een bos.
Terwijl we door dorpen trekken en de rivier volgen, luisteren we meer dan we plannen. De tocht zelf bepaalt wat Mushi Bagh wordt.
De tocht is de eerste bewuste stap om Mushi Bagh echt te maken.
Wat is Mushi Bagh?
Als ik aan Mushi Bagh denk, zie ik geen afgeronde plek. Ik zie momenten.
Ik zie een kind dat lang genoeg stilstaat om mieren over de grond te zien kruipen. Ik hoor geiten, vogels en gelach door de dag heen. Ik stel me voor hoe eten langzaam wordt gekookt, onder de bomen gedeeld en zonder haast gegeten.
Mushi Bagh komt voort uit een herinnering die me sinds mijn kindertijd is bijgebleven: het gevoel veilig genoeg te zijn om te dromen. Het gewone leven zien gebeuren en voelen dat het stiekem magisch was. Rennende kippen. Gras dat beweegt in de wind. Mango's die aan de bomen hangen. Zonlicht dat de uren vult.
Mushi
Japans
De kleine vormen van leven die alles mogelijk maken: insecten, microben, schimmels, wormen.
Bagh
Hindi
Tijger. Ik vind het mooi dat de machtigste aanwezigheid in het bos alleen bestaat dankzij wat klein en ongezien is.
Zo stel ik me Mushi Bagh voor: een plek gevormd door het onzichtbare en het gewone. Grond die als levend wordt behandeld. Kinderen die kunnen spelen, lezen en zich veilig genoeg voelen om te dromen. Vrouwen, eten en dagelijks werk die hun echte waarde krijgen. En een ritme dat wordt bepaald door de rivier en de streek, niet door een agenda.
Ik heb geen gedetailleerde plannen voor Mushi Bagh. Dat is bewust. Het begint met grond, en met ruimte maken waarin verbeelding en zorg wortel kunnen schieten.
Doe mee
We lopen in ruil voor bijna niets. Dit nemen we graag aan.
De tocht draait op goedheid. Wil je in gedachten met ons meereizen, dan betekent elk van deze dingen de wereld voor ons.
Boeken
Een goed boek voor onderweg, achtergelaten bij een postkantoor of een café waar we langs kunnen komen.
Contacten
Een naam in een dorp langs de Narmada, iemand die een maaltijd of een slaapplek zou willen delen.
Gastvrijheid
Een plek om uit te rusten, een warme maaltijd, een verhaal aan tafel.
Ansichtkaarten
Schrijf ons. Een kaart die ergens verderop op ons wacht is een klein wonder op zich.