Narmada Parikrama · te voet
De Narmada Parikrama is een tocht die mensen maken op een kantelpunt in hun leven. Voor ons is dat nu.
Wil je meebetalen aan schoenen, een slaapplek of een maaltijd onderweg
De tocht
Laatst gemeld vanuit Barnai · 19 oktober 2026
Een duik in de Narmada, twee uur bij een puja voor Durga met prasad, bhandara en een pompoenvarken, chai bij de pandit thuis, en een nacht met één oog open in een rokerige kelder van Sitaram Ashram in Barnai.
Lees verder →
Koffie van beekwater, afscheid van Avdesh en vijftien kilometer langs modderhuisjes met blauwe muren naar ashram Belghat. Geen keuken, geen wc, en voor het eerst zelf koken op de dhuni.
Lees verder →
Een Sankalp pooja, een bhandara en dan eindelijk lopen: 10 km door de jungle met twee honden als gids, een gesloten ashram, drie lieve mannen en het beste advies van een man die vier maanden niet praat.
Lees verder →
Poha en jalebi in Jabalpur, een super chille pandit, een bemoeizuchtige familie, een waterval vol plastic en een gratis maaltijd waar iedereen welkom is. Een dag vol emoties, en we hebben nog geen stap gelopen.
Lees verder →
De stad maakt zich klaar voor Navratri met bloementunnels en een tempel van palen en doeken, en wij kijken met de broer van Yasha naar appartementen. Allebei nog in de steigers, maar het begint ergens op te lijken.
Lees verder →
Een wandeling door het groene, rustige Bhopal, een ochtend in het ziekenhuis met de broer van Yasha en daarna de heerlijk chaotische markt. Ook een Indiase maag verliest weleens van India.
Lees verder →
De uitslagen van Yasha in het ziekenhuis, een rustige dag in Bhopal en een trouwdag waar bij Yasha pas laat het kwartje viel. Afgesloten met taart bij haar jongste oom.
Lees verder →Een tussenstop bij een ziekenhuis voor Yasha, veel lekkers bij haar jongste tante en een Diederik die er even helemaal klaar mee was. De eerste uitdaging zit niet in onze benen, maar in ons hoofd.
Lees verder →
Een koe die chilt op het perron, vijf uur in de trein met een steeds ziekere Yasha en een niet al te fris hotel in Bhopal. Over een paar weken slapen we in ashrams en dorpen, dus beschouw het maar als training.
Lees verder →
Een rustige dag van bloggen, middagdutjes en lekkernijen. Volgens de hindoekalender is 4 oktober geen goede dag, dus de start van de Narmada Parikrama schuift op naar 11 oktober.
Lees verder →
Een kampeermatje zoeken in het verkeer van Jabalpur, de geboorteplaats van Yasha's moeder in Gotegaon, de eerste ontmoeting met de Narmada en een duik in de rivier.
Lees verder →
Fietsen tussen de auto's van Delhi, de eerste letters Hindi, afscheid van Ganesh bij Ganesh Visarjan en met de nachttrein naar de familie in Jabalpur.
Lees verder →
Op 3 of 4 oktober beginnen we aan de Narmada Parikrama — en eigenlijk zijn we nog niet echt goed voorbereid. Over routes in het Hindi, witte kurta's met bijpassende gamcha's, en alles op het laatste moment regelen.
Lees verder →Wie we zijn
Indiaas, opgegroeid binnen bereik van de Narmada. Voor haar is de tocht een terugkeer, naar iets dat altijd als thuis heeft gevoeld.
Nederlands, 38. De lange reizen uit zijn jongere jaren lieten hem nooit los — elke keer terug aan het werk kwam het verlangen terug. Hij wilde nooit de stabiliteit van een huis en een auto; hij wilde de weg, avontuur, en het leven buiten zijn comfortzone.
We zijn bijna halverwege ons leven — het voelt gewoon goed. We hadden bijna een huis gekocht, en ergens tussen de papieren beseften we dat we geen hypotheekmensen wilden zijn met een groot huis en een mooie baan. We zijn klaar met klagen over een leven dat ons bezighoudt maar niet meer van ons voelt. De tocht is een manier om iets simpels te testen: kunnen we er elke dag zijn, reageren op wat er voor ons ligt, en het pad vertrouwen. En er ligt een droom aan het einde: ooit willen we een boerderij beginnen in India, gebouwd op de meest milieuvriendelijke manier die we kunnen. Voordat we die stap zetten, willen we het land eerst écht leren kennen — en hoe kan dat beter dan te voet: mensen ontmoeten, de cultuur leren begrijpen en ontdekken wat er onderweg op ons pad komt.
Waar het begon · een zomer in Portugal
Onderweg
Kiekjes uit de weken van voorbereiding — treinen en straten, de rivier in moessonvloed, en de witte kurta die voor de tocht is gekocht.
Wat de parikrama is
Hij is rond: er is geen finish, niets om af te maken. Hij is devotioneel, deel van een levende traditie die nog steeds toebehoort aan de mensen die hem lopen. En hij is Indiaas. Een terugkeer voor de een, een aankomst voor de ander, en een vraag die we allebei dragen: is dit thuis? Was het dat ooit?
Mensen lopen hem om er te zijn, niet om iets te leren of te bewijzen. Sommigen laten verdriet los, of een baan die niet meer past, of een zelf dat niet meer past. Anderen lopen omdat hun toewijding erom vraagt.
Je bent de hele weg afhankelijk van mensen: voor eten, voor een slaapplek, voor hulp. Je loopt om een rivier heen in ruil voor bijna niets.
In die zin zit het hele idee.
Reva is de oudere naam van de rivier. De traditie vraagt je haar de hele ronde rechts van je te houden.
Onze droom
Terwijl we door dorpen trekken en de rivier volgen, luisteren we meer dan we plannen. De tocht zelf bepaalt wat Mushi Bagh wordt.
De tocht is de eerste bewuste stap om Mushi Bagh echt te maken.
Als ik aan Mushi Bagh denk, zie ik geen afgeronde plek. Ik zie momenten.
Ik zie een kind dat lang genoeg stilstaat om mieren over de grond te zien kruipen. Ik hoor geiten, vogels en gelach door de dag heen. Ik stel me voor hoe eten langzaam wordt gekookt, onder de bomen gedeeld en zonder haast gegeten.
Mushi Bagh komt voort uit een herinnering die me sinds mijn kindertijd is bijgebleven: het gevoel veilig genoeg te zijn om te dromen. Het gewone leven zien gebeuren en voelen dat het stiekem magisch was. Rennende kippen. Gras dat beweegt in de wind. Mango's die aan de bomen hangen. Zonlicht dat de uren vult.
Japans
De kleine vormen van leven die alles mogelijk maken: insecten, microben, schimmels, wormen.
Hindi
Tijger. Ik vind het mooi dat de machtigste aanwezigheid in het bos alleen bestaat dankzij wat klein en ongezien is.
Zo stel ik me Mushi Bagh voor: een plek gevormd door het onzichtbare en het gewone. Grond die als levend wordt behandeld. Kinderen die kunnen spelen, lezen en zich veilig genoeg voelen om te dromen. Vrouwen, eten en dagelijks werk die hun echte waarde krijgen. En een ritme dat wordt bepaald door de rivier en de streek, niet door een agenda.
Ik heb geen gedetailleerde plannen voor Mushi Bagh. Dat is bewust. Het begint met grond, en met ruimte maken waarin verbeelding en zorg wortel kunnen schieten.
Doe mee
De tocht draait op goedheid. Wil je in gedachten met ons meereizen, dan betekent elk van deze dingen de wereld voor ons.
Een naam in een dorp langs de Narmada, iemand die een maaltijd of een slaapplek zou willen delen.
Een plek om uit te rusten, een warme maaltijd, een verhaal aan tafel.
Schrijf ons. Een kaart die ergens verderop op ons wacht is een klein wonder op zich.