Dag 0 van de Narmada Parikrama: 300 kilometer naar Amarkantak
Vrijdag 16 oktober 2026
Ja, het is echt zover: vandaag is dag 0 van de Narmada Parikrama. Op dit moment zitten we in de auto op weg naar Amarkantak, en onderweg hebben we al een paar tussenstops gemaakt.
De eerste stop was in Jabalpur, waar we poha en jalebi hebben gegeten (geen idee wat dat is? Check de foto's 😉). Daarna moesten we natuurlijk tanken. Dat had je ook van tevoren kunnen doen… maar goed. En wat volgt er op tanken? Juist, een plaspauze.
De vierde stop was een stuk bijzonderder: een bezoek aan een pandit, oftewel een hindoepriester. We zaten bij hem op de grond, en daar gaf hij ons uitleg en wat spullen voor kleine rituelen. En ik moet zeggen: de gastvrijheid was echt super. Terwijl hij vertelde, werd er fruit voor ons op de grond neergezet, daarna koekjes, zoetigheid en ga zo maar door. Daar bovenop stelde hij ons gerust: "Doe de wandeling gewoon op jullie manier. Je hoeft niet elk ritueel te volgen, je mag er ook je eigen ding van maken. De Narmada wijst jullie de weg wel." Echt een super chille pandit, hahaha.
Precies wat we nodig hadden, want de afgelopen dagen bemoeide de familie zich nogal met alles: wanneer we moesten vertrekken, hoe we moesten gaan, wat we wel en niet moesten meenemen. "Ohhh, en dit moeten jullie ook hebben!" Terwijl wij dachten: ja dag, helemaal geen zin in. Maar je wilt niemand kwetsen, dus knik je lief: oké. Tenminste, Yasha knikte. Ik verstond er niks van, en de vertaling kwam pas als we samen waren. Dan begon ik te sputteren: echt niet! En moest Yasha de volgende dag weer gaan uitleggen dat we bijvoorbeeld écht niet nog eens vijf dagen gingen wachten.
Naast haar oom, die ons sowieso zou brengen, ging er ook nog een man mee. Waarom, snap ik nog steeds niet. Hij had de Narmada al eens gelopen en wist dus schijnbaar precies wat we moesten meenemen en welke rituelen we moesten doen. Gisteren bemoeide hij zich daarom overal mee, ook met dingen waar ik echt geen behoefte aan had. Niet dat ik altijd begreep wat hij zei, hahaha. En die waardevolle informatie? Daar wacht ik nog steeds op. Vandaag was hij gelukkig wat rustiger en nam vooral de oom het roer over. We werden van links naar rechts gestuurd en volgden braaf, om niemand te kwetsen. Ik dacht: laat ik deze keer maar gewoon meewerken.
En eerlijk is eerlijk: de oom van Yasha is echt een topgozer. Hij heeft super veel voor ons gedaan. Niet altijd gevraagd, maar wel ontzettend lief. Hij heeft ons helemaal van Gotegaon naar Amarkantak gebracht, een tocht van zo'n 300 kilometer over bijna alleen maar slechte wegen. Gaten, en soms opeens helemaal geen weg meer, alleen grind en zand. En onderweg betaalde hij ook nog eens alles. Dat betalen we natuurlijk netjes terug… als hij ons de kans geeft, hahaha.
Na al die kilometers kwamen we eindelijk aan in Amarkantak. Ondanks al het heen-en-weergetrek hebben we daar mooie dingen gezien, zoals een prachtige waterval. Alleen werd dat moment weer verpest door dat kutplastic. Overal. Ik word er echt schijtziek van. Het is zo slecht voor het milieu: het beschadigt niet alleen de natuur en de dieren, maar ook de mensen zelf. En als je een rivier zo aanbidt, waarom vervuil je haar dan zo extreem?
Ik zeg niet dat het in Nederland altijd netjes is. Maar in Nederland weten we wat goed en slecht is, en er wordt duidelijk aangegeven wat wel en niet mag. Doe je het dan toch, dan ben je gewoon een asociale… je snapt het wel 😉. In India is het echt vele malen erger, eigenlijk gewoon te extreem. Het lijkt helaas soms één grote vuilnisbelt, terwijl het zo'n prachtig land kan zijn. Ik snap dat veel mensen de educatie niet hebben, maar waarom wordt er dan niks aan gedaan? Door de overheid, de hindoepriesters of andere mensen met aanzien en invloed. Zij zouden best kunnen vertellen hoe slecht dit is, en vooral zelf het goede voorbeeld kunnen geven.
Sorry, ik zit even te zeiken. Het is niet mijn geboorteland, dus het is ook niet aan mij om hier zo kritisch over te zijn. Dat is aan de Indiërs zelf. Maar het zat me even dwars.
Na de waterval stond er nog iets op het programma dat ik, als ik het eerder had geweten, graag had overgeslagen: een bezoek aan een schijnbaar heilige guru. Meer zeg ik er niet over.
Maar gelukkig deden we daarna iets waar ik wel van kon genieten: gratis mee-eten in een grote tent buiten op een veld dicht bij het water van de Narmada. Wij zaten tussen zwervers, gelovigen die leven van giften en gelovigen die duidelijk een rijk leven leiden. Geen verschil, iedereen kreeg hetzelfde bord. Iedereen was welkom.
Prachtig en minder prachtig: wat een dag vol verschillende emoties 😅🤯. En we hebben nog geen stap gelopen. Morgen begint het echte werk.