Dag 1 van de Narmada Parikrama: tien kilometer door de jungle

De dag dat we vertrokken uit Amarkantak en aan een onbekend en uitdagend avontuur begonnen. Ik, als Hollander die nog te weinig verstand heeft van de cultuur, het geloof en de taal. En Yasha, die zeker meer weet over de cultuur en het geloof, en zeker de taal. Toch tast ook zij bij dit avontuur in het donker over wat dit allemaal gaat betekenen en wat we gaan meemaken.

Maar voordat we de eerste stap konden zetten, moesten we eerst onze Sankalp pooja ondergaan. De pooja werd geleid door een pandit, die ons door verschillende rituelen leidde. Natuurlijk willen jullie weten wat dit was en hoe dat gaat. Nou, dat kan zodra we onze YouTube-video's hebben bewerkt. Want geloof me, daar kan ik een heel boek over schrijven. Dus heb even geduld en je zult het met eigen ogen meemaken, op je telefoon, veilig thuis in Nederland 😉.

Daarna wilden we meteen gaan lopen, maar eerst was er nog iets belangrijks: onze bhandara. Een traditie waarbij je gratis eten geeft aan mensen die het minder hebben. We hadden in een restaurant eten laten klaarmaken en deelden het zelf uit. Bord na bord, handen die zich uitstrekten, een knik, een glimlach. Een mooi moment om mee te beginnen. Want zo werkt het hier: eerst geef je, en tijdens de Narmada Parikrama zullen mensen aan jou geven.

En toen was het eindelijk zover: de vrijheid in. Weg van alle bezorgdheid, hoe lief die ook bedoeld was. De oom en zijn kennis liepen nog een stukje mee, maar ik voelde het al: vanaf hier zijn we met z'n tweetjes. En we begonnen meteen flink, met 10 km dwars door de jungle. Wat een start.

Aan de rand van de jungle stond nog één ashram. Nadat we afscheid hadden genomen, twijfelden we even of we de goede kant op gingen, maar de mensen bij de ashram zeiden dat we op de juiste weg zaten. En toen kregen we gezelschap. Twee honden sloten zich bij ons aan, alsof ze precies wisten waar we heen moesten. Ze liepen een stukje voor ons uit, wachtten bij een splitsing en keken om of we nog volgden. Onze eigen gidsen en bodyguards in één. Zo'n 5 km lang liepen ze trouw met ons mee. En toen, net zo onverwacht als ze gekomen waren, draaiden ze om en waren ze weg. Vanaf daar moesten we het zelf doen. Gelukkig waren de bomen gemarkeerd met een bordje of een stukje doek dat aangaf dat we goed liepen. Van boom naar boom zochten we onze weg verder. En dat klopte, want na 10 km kwamen we aan bij onze eerste ashram, waar we ook bleven slapen.

Omdat we wat eerder waren begonnen dan de meeste Parikrama-lopers, was de ashram nog gesloten. Gelukkig waren er drie lieve mannen, allemaal eind twintig, die in de jungle woonden of er voor lange tijd verbleven. Ze hielpen ons de ashram te openen en maakten het vuur aan zodat we konden koken. Het was meteen een warm welkom. Eén van hen, Vijay, maakte zelfs koffie met melk voor ons. Hij gaf ons ook nog wat warm advies via zijn telefoon, want hij had gekozen om vier maanden niet te praten. Maar typen was geen probleem.

Zijn advies: go with the flow, doe wat goed voelt voor jullie en volg de Narmada, zij helpt je de weg te vinden. Super chill. Geen "volg deze regel en houd je hieraan" enzovoort. Helemaal niks daarvan, gewoon doen wat voor jou goed voelt. Onze motivatie was al hoog, maar nu zat die op de max. Geen twijfel meer: dit gaat ons lukken.

Die avond hebben we met z'n vijven nog lekker gekletst en op hout gekookt op een chulha, en natuurlijk wat filmpjes gemaakt voor Instagram en YouTube. Om 21:00 was ik al kapot. Ik kroop in mijn slaapzak op mijn matje en sliep binnen een seconde, zo relaxed was het.

Dag 1 zat erop. Tien kilometer, twee honden, drie vreemden die vrienden werden, en een man die zonder één woord het beste advies gaf dat ik in tijden had gehad. Narmada, we volgen je. Op naar dag 2.