Fietsen door Delhi, afscheid van Ganesh en de nachttrein naar Jabalpur
Donderdag 24 september 2026
Vandaag was het een rustige dag. 's Ochtends ben ik samen met de zoon van Yasha's broer gaan fietsen door Delhi. Dat is op zich al een avontuur, want er zijn totaal geen fietspaden, en eigenlijk ook nauwelijks voetpaden. De cultuur in India is: pak de auto, ook al moet je maar een blokje om. Ga je fietsen of lopen, dan word je gezien als arm, en voor arme mensen wordt geen moeite gedaan. Je loopt of fietst gewoon tussen de auto's door. Super veilig allemaal ;D
Dus wat deden wij: we fietsten gewoon tussen de auto's door, en schijt aan al die auto's en al dat getoeter. Dan moeten ze maar fiets- en voetpaden aanleggen, hahaha.
Maar eerlijk: het was genieten, zeker toen we door de mooie parken van Delhi fietsten. Daar komen er steeds meer van, en ze worden steeds groter en mooier.
Daarna was het tijd voor mijn Hindi-les. Ja mensen, ik kan al in het Hindi schrijven! Ik weet nog niet wat alle woorden betekenen, maar ik kan ze wel spellen. Ik weet hoe je elke letter uitspreekt en welke letter uit ons alfabet erbij hoort.
Nu nog leren wat ik eigenlijk allemaal schrijf. Stap voor stap, net als fietsen door het verkeer van Delhi: gewoon doorgaan en don't overthink it.
Vrijdag 25 september 2026
Vandaag stond in het teken van de voorbereidingen voor Ganesh Visarjan. Dat is een ceremonie op de avond van de laatste dag van een tiendaags feest voor Lord Ganesh (de god met het olifantenhoofd; voor meer info over Ganesh en waar hij voor staat gebruik je Google, ChatGPT of welk ander hulpsysteem je maar kunt bedenken 😉). Die avond nemen we met veel muziek en gezang afscheid van hem.
We vierden het bij de broer en schoonzus van Yasha, samen met zo'n dertig andere gasten. Het was de eerste keer dat ik dit meemaakte, en eerlijk gezegd was het intens om al die mensen te zien die zo diepgelovig zijn. Het is prachtig en aanstekelijk om te zien hoe sommigen bijna in trance raken door de liederen die ze zingen.
Daarna is het de bedoeling om het beeld van Lord Ganesh, dat we tien dagen eerder zelf van natuurlijke klei van de oever van de rivier hadden gemaakt, in het water van een rivier te laten oplossen, zodat hij met de stroom kan vertrekken. En ja, ook ik had meegeholpen met het maken ervan. Zie de foto's van onze dag bij deze blog! Helaas wordt deze traditie niet altijd gevolgd en kopen mensen vaak een Ganesh van plastic of andere kunstmatige troep, die dan in de zee of rivier gegooid wordt en dus niet oplost maar alles vervuilt. Dat is totaal niet de bedoeling van dit feest.
Ik moet zeggen dat dit allemaal laat zien hoe sociaal en leuk deze tradities het leven maken: de saamhorigheid, de gezelligheid en de humor die erbij komen kijken. Ik begrijp nu wel waarom er in het hindoeïsme zoveel feestdagen zijn.
Tien dagen geleden maakten we hem met onze eigen handen, en vanavond lieten we hem weer gaan. Misschien is dat wel de mooiste les van dit feest: je kunt iets met liefde maken en het daarna ook met liefde loslaten.
Zaterdag 26 en zondag 27 september 2026
's Ochtends was er nogal wat stress met het inpakken voor ons vertrek naar Jabalpur. Gelukkig vertrok de sleeper train pas om 17:55, en de volgende ochtend om 9:00 kwamen we aan. Wat was het mooi om vanuit het raampje van de trein naar het landschap te kijken. De natuur van India is echt iets om mee te maken, en een enorm contrast met de steden, die vaak niet al te schoon zijn. Het enige minpunt van de reis was het gesnurk van onze medepassagier in de cabine. Wat een herrie kon die meneer maken! Ik heb geen oog dichtgedaan.
Eenmaal aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de familie van Yasha, met een heerlijke, uitgebreide brunch waar geen einde aan leek te komen. Met zo'n warm welkom, waarbij niets te veel was, voelt het toch een beetje alsof je thuiskomt. De rest van de dag stond vooral in het teken van eten, nog meer eten, en een stroom aan bezoekers die ons kwamen verwelkomen en wilden zien wat zo'n Europeaan nou eigenlijk komt doen in Jabalpur.
Een nacht zonder slaap, een buik vol eten en een huis vol nieuwe gezichten. Wat wil je nog meer dan misschien een powernapje 😉