Een ziekenhuis, een tante en een chagrijnige kop
Zaterdag 3 oktober 2026
Na het debacle met het hotel zijn we snel vertrokken naar de jongste tante van Yasha, samen met Sasuma (schoonmoeder) en Yasha's broer, die vanuit Delhi naar Bhopal was gekomen. Helaas moesten we onderweg nog even een tussenstop maken bij een klein ziekenhuis, om te kijken wat er met Yasha aan de hand is. Ze is namelijk al een tijdje niet lekker.
Nu denk je misschien: moet je dan niet eerst naar de huisarts en doorverwezen worden? In India hoeft dat niet. Je kunt gewoon naar een ziekenhuis gaan, privé of van de staat, en daar wachten tot je wordt opgeroepen. Dat kan vijf minuten duren, of een hele dag. Bij populaire staatsziekenhuizen kan het zelfs 24 uur zijn. Daar werken vaak heel ervaren artsen, juist omdat ze zoveel patiënten zien, dus de rij is enorm.
Gelukkig viel het bij ons erg mee. Na wat onderzoeken, en eigenlijk nog steeds weinig duidelijkheid, stapten we weer in en reden we door naar haar tante. Daar werden we weer hartelijk welkom geheten met, je raadt het al, veel lekkers en nog meer lekkers.
Iedereen blij en gezellig, maar ik helaas niet. Ik zat die dag in een slechte bui. Al het gereis, elke dag nieuwe prikkels en nieuwe belevingen. En dan urenlang luisteren naar mensen van wie ik nog geen twee procent versta. Op een gegeven moment begon me dat te irriteren. Ik val steeds buiten het gesprek. Wil ik iets zeggen, dan moet Yasha het eerst vertalen. Tegen de tijd dat dat lukt, moet ik ook nog snel iets terugzeggen, en dat is niet bepaald mijn sterkste kant. Voor ik het weet, gaat het gesprek alweer ergens anders over. En blijft de vertaling uit, dan blijft het maar gissen waar het over gaat.
Alles bij elkaar leek even te veel, alsof ik op ontploffen stond. Ik was dus niet het beste voorbeeld, en al helemaal niet richting Yasha. Gelukkig had ze het door en probeerde ze haar familie af te leiden van mijn chagrijnige kop, die stil op de bank voor zich uit zat te staren. Ik hoop dat het niet al te veel opviel. Zo niet: mijn excuses aan Yasha's familie in Bhopal, ik was even niet mijn beste zelf ☹️
Eigenlijk waren we er allebei wel klaar mee: ik in mijn hoofd, Yasha in haar lijf. Dus na een uurtje gingen we naar onze Airbnb. Die was gelukkig wél schoon, en daar konden we heerlijk tot rust komen. We vielen allebei snel in slaap.
Zo'n reis, waarin je verwachtingen steeds veranderen en je eigenlijke doel steeds verder wordt uitgesteld, kost soms meer energie dan je denkt. Nog voordat we één stap van de Parikrama hebben gezet, blijkt de eerste uitdaging niet in onze benen te zitten, maar in ons hoofd.